Αξιοσύνη, Αξιοπρέπεια και Ανεξαρτησία: Ένα Κοινωνικό Πείραμα ή μια Πραγματικότητα χωρίς Τέλος;

 

Η αξιοσύνη, η αξιοπρέπεια και η ανεξαρτησία αποτελούν τα θεμέλια μιας υγιούς κοινωνίας. Είναι οι αρχές που καθορίζουν το δίκαιο, το ηθικό και το αυθεντικό. Όμως, στον αντίποδα, στέκονται η αναξιοσύνη, η αναξιοπρέπεια και η δουλικότητα—ο διαστρεβλωμένος καθρέπτης αυτών των αξιών, που αντανακλά ένα σύστημα διαβρωμένο από συμφέροντα, υποτέλεια και συμβιβασμούς.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η αξιοπρέπεια συχνά θυσιάζεται για την εύνοια των ισχυρών. Η αξιοσύνη παραμερίζεται από την αναξιοκρατία, και η ανεξαρτησία καταπνίγεται από τη δουλικότητα προς την εξουσία. Σε μια τέτοια πραγματικότητα, η επιβίωση φαίνεται να απαιτεί προσαρμογή σε ένα σύστημα που επιβραβεύει όχι τους ικανούς, αλλά τους βολικούς.

Είναι, λοιπόν, αυτό ένα κοινωνικό πείραμα, μια διαρκής δοκιμή των ορίων μας; Ή μήπως μια πραγματικότητα χωρίς τέλος, όπου η μάχη ανάμεσα στις αξίες και τη διαφθορά δεν σταματά ποτέ;

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στη στάση μας. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν την αξιοσύνη αντί της ευκολίας, την αξιοπρέπεια αντί του συμβιβασμού και την ανεξαρτησία αντί της δουλικότητας, τότε αυτή η μάχη δεν είναι μάταιη. Δεν είναι ένα πείραμα χωρίς νόημα, αλλά ένας αέναος αγώνας για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ελεύθερη, πιο ανθρώπινη.

 

Λες και ήταν χθες... (κειμενο από το 2009)

 -  η ιστορία καταγράφει την ατιμωρησία των ολίγων, στην εποχή των τσιφλικάδων και των προυχόντων, τον ορισμό της ισονομίας και της δικαιοσύνης μόνο στους χώρους των ολίγων. Η ατιμωρησία ως κληρονομικό δικαίωμα των «εκλεκτών» και των επώνυμων που εδώ και 50 -100 ; χρόνια έχουν το όνομά τους στη λίστα των διεκδικητών για τη σωτηρία της χώρας (που δυστυχώς αναβάλλεται για την επόμενη γενιά). Πρέπει να αποδομήσουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος και τους «κληρονόμους», απαιτείται να εκφραστούμε, να διεκδικήσουμε, να οδηγήσουμε τη γενιά των 15χρόνων σε περιβάλλον δικαίου και ισονομίας. Aν δε το κάνουμε εμείς θα έχει χαθεί η ευκαιρία μας... να αφήσουμε το στίγμα μας στο μέλλον που κτίζεται... 

αν δεν αφουγκραστείτε τους νέους θα σας προσπεράσουν...

Με αφορμή την απάντηση στις μαθητικές κινητοποιήσεις σχεδιάζεται από τη κυβέρνηση η διαβούλευση για την τροποποίηση, (κατάργηση) στο τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, προκαλώ τα παρακάτω ερωτήματα:

 

1)    έχει κατέβει κανείς από τις υψηλές καρέκλες στα σχολεία να μιλήσει με τους μαθητές;

2)    οι αιτίες των κινητοποιήσεων των νέων είναι για τη ελεύθερη εισαγωγή τους σε μια σχολή;

3)    ακούει κανείς για τη δωρεάν παιδεία;

4)    ακούει κανείς για τη σημασία της αξιόπιστης εκπαίδευσης;

5)    ακούει κανείς για την αγορά εργασίας και τη σύνδεση της, με το Πανεπιστήμιο και την μεταλυκειακή περίοδο;

6)    ακούει κανείς για την ανεργία που πλήττει τους πτυχιούχους κάθε μορφής

7)    ακούει κανείς για τις αμοιβές των «τυχερών» εργαζομένων νέων με μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους, για τα μπλοκάκια εργασίας και την ασφάλιση τους; (δεν περιλαμβάνονται οι νέοι πτυχιούχοι, μεταπτυχιακοί και διδάκτορες που κατάφεραν ταυτόχρονα με τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις και τις υψηλές κυβερνητικές τους θέσεις να αποκτήσουν τίτλους)

8)    ακούει κάνεις για την εξαρτημένη εργασία; για την ύπαρξη εργασίας stage; για την ενοικίαση εργαζομένων;

 

οι μαθητές διεκδικούν:

Ø    την δικαιοσύνη απέναντι  στην αδικία,

Ø    Το δίκαιο απέναντι στο «νόμιμο και στο ηθικό»,

Ø    Την ελευθερία απέναντι στην εξαρτήσεις,

Ø    Το χάος της αθωότητας από οποιαδήποτε άλλη επιλογή,

Ø    πράξεις και αποτελεσματικότητα, όχι υποθηκεύσεις του μέλλοντος τους με λανθασμένες στρατηγικές γεννημένες από την  ανάγκη να σταθεροποιηθεί η καρέκλα πριγκίπων και κάποιων αδύναμων κληρονόμων

 

Οι νέοι αξιολογούν, αποφασίζουν και εκφράζονται όπως εκείνοι επιθυμούν ...

 

Προτείνω:

• να εξαφανίσουμε απόλυτες πρακτικές και παλαιοκομματικές διπολικές τεχνικές για την προσέγγιση τους,
• να τους ακούσουμε όλοι από μηδενικές αρχικές συνθήκες,
• να τους δώσουμε τις ποιοτικότερες αρχές και το ανώτερο ήθος που διαθέτουμε,

 

ας μην αντιμετωπιστεί αυτή η νέα γενιά ως μια ομάδα στόχος κατανάλωσης και απορρόφησης προϊόντων, στα όρια  κομματικών αποικιοκρατικών στρατηγικών

αν δεν αφουγκραστείτε τους νέους θα σας προσπεράσουν ...

μέτριοι πρίγκιπες ή Εμπνευσμένοι πολιτικοί;

Μπορεί να τεθεί ένα ερώτημα  σε μια άλλη οπτική:

θέλουμε μέτριους κυβερνήτες να διαχειριστούν την καθημερινότητα και να ορίσουν το μέλλον μας;

ή ορίζουμε και αναζητούμε πολιτικούς, να μας εμπνεύσουν για να συμπορευτούμε μαζί τους;

Ο πήχης της πολιτικής ζωής του τόπου επιβάλλεται να  ανέβει στο υψηλότερο σημείο,

·      Οι αδύναμοι και μέτριοι έχουν ήδη αποτύχει,

·      Οι άριστοι θα πετύχουν,

μακριά από κομματικούς δογματισμούς, αντιδημοκρατικές κινδυνολογίες,

μακριά από τους μέτριους,

·      Έχουμε ανάγκη τη διαφάνεια

·      Έχουμε ανάγκη το όραμα,

·      έχουμε τη δύναμη της συμμετοχής

Δεν είναι της παρούσης να βρούμε το πρόσωπο, δικαιωματικά θέτουμε τις προδιαγραφές και τους όρους μας και θα αξιολογηθούν  όλοι, οι εικονικοί πρίγκιπες οι χρυσοί κληρονόμοι και οι Χαρισματικοί.